247drank.nl

Ondernemen of spirituele trip?

“Spirituele wandeling door de inwijdingsgrotten der Katharen” stond er in het rek met mogelijke excursies in het Franse Camurac. Een piepklein dorpje in de Pyreneeën, dat uitkijkt over Montaillou, een van de beroemde Katharen burchten. De Katharen leefden in een van de eerste multi-culti samenlevingen in Europa en staan bekend om hun liefdevolle omgangsvormen. Hun leefwijze en kijk op kosmos en spiritualiteit is een geliefd studieonderwerp onder gnostici en geschiedkundigen. Goed, op de een of andere manier bleven mijn ogen plakken aan die folder en voor ik het wist had ik een afspraak gemaakt met de gids die deze onderneming zou begeleiden.

Vertrouwen of angst
Twee dagen later wordt ik in de ochtend een paar dorpen verderop door een vrouwelijke gids aan voet van een berg opgewacht met een kopje thee. Ze begint haar levensverhaal te vertellen en vraagt naar het mijne. “Wat wil je leren vraagt ze?” Ik vertel haar dat ik niet zo’n held ben in kleine ruimte en ook bergbeklimmen is niet echt mijn hobby. Ze schiet in de lach, als ze mij een overall, helm en helmlamp overhandigt. “Denk even na over wat je wilt meenemen op deze reis, zegt ze losjes”, “Alles” zeg ik. Ze kijkt naar mijn tas en adviseert me nog even goed na te denken. “Hij is best groot” zegt ze. De schrik slaat me om het hart. “Wat gaan we doen?” vraag ik benepen. “Dat zal je vanzelf ervaren” zegt ze. “Heb vertrouwen”. Tja, daar zegt ze zo wat…

Gaan als enige keuze
“Je kunt besluiten niet te gaan”, geen punt. Daar raakt ze een gevoelige snaar. Het is niet zo mijn stijl om “A” te zeggen en geen “B”. Diep van binnen, voel ik een grote “JA” omhoog borrelen. Ik neem een besluit. Mijn tas maak ik zoveel mogelijk leeg, sieraden en horloge gaan af. Neem alleen mijn paspoort, bankpas, water en brood mee. Even schiet nog “wat als mijn auto wordt opengebroken…” door mijn hoofd. Ik prent mij in dat alles wat ik in de auto achterlaat eigenlijk onbelangrijk of vervangbaar is. Nog eenmaal checken of de auto op slot is en dan gaan we. We lopen naar het pad dat omhoog de berg op leidt. De gids wijst op de bomen, de planten. Overal komen we wilde aardbeien, pruimen en appels tegen. We kletsen wat en voor ik het weet loopt het pad dood in een GROT! Is dit het?

De kracht van stilte
De gids legt uit dat we zo de grot ingaan. “Waar?” Achterin de grot zie ik een gaatje. “Is dat de ingang?” vraag ik. Ze knikt en weer geeft ze me de keuze. “Het hoeft niet!” Ik knik stellig. We gaan.
Zij gaat voorop en ik wurm me door het gat naar binnen. Ineens staan we in wat zij de “blauwe zaal” noemt. Dit is de eerste fase van de inwijding legt ze uit. In deze zaal kun je leren de kracht van het leven in stilte te ervaren. Ze knipt het licht uit en vraagt mij hetzelfde te doen. Maak het jezelf gemakkelijk en kijk wat er gebeurt. In de “zaal” is het aardedonker en ik zie geen hand voor ogen. Even voel ik een golf van machteloosheid door mij heen gaan. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Angsten, verlangens. Ik verlies mijn gevoel van tijd en langzaam wordt het heerlijk rustig in mijn hoofd. Het is zo stil dat ik mijn hart kan horen kloppen. Zelfs mijn bloed kan ik horen stromen. Ik hoor gefluister. De gids brengt mij zachtjes terug in een meer actieve staat.

Beklemmend veel ruimte
We vervolgen onze weg, dieper de berg in. Weer staan we in een ruimte waaruit geen uitweg lijkt te zijn, maar die is er natuurlijk wel. Mijn vertrouwen groeit. Ik wurm mij onder “de guillotine” door. Blijf er met je keel even onderliggen zegt de gids. Ervaar wat het met je doet, als vrije expressie niet mogelijk is. Mijn “gewurm” eindigt in een enorme ondergrondse kathedraal. De gids wijst erop dat alles wat wij in kerken en kathedralen zien, op de natuur is geïnspireerd. Ik word overdonderd door een prachtig schouwspel aan stalactieten, stalagmieten en draperieën. Zelfs beelden zijn in de loop der tijd door het spel van water en gesteente ontstaan. Ik kan mijn ogen bijna niet geloven. De gids begint te zingen, ze speelt op het “orgel” en klinkt in haar eentje als een  …koor. Ik geniet van haar  vrije expressie….

Intuïtie aan rendeert
Zo zegt ze. “Dit is het eindpunt”. “Nu leidt jij ons hieruit.” “Wie? Ik?” “Ik weet de weg niet.” “Natuurlijk wel, heb vertrouwen”. “Vertrouw op je intuïtie.” Heb vertrouwen; het voelt als een spirituele trip. Ik begin te lopen en ontdek dat het best goed gaat. Denken heeft geen zin en wat zou het ook. Alles wat ik weet heb ik hier niet nodig. Of juist wel? Opeens is het verschil tussen het hebben van kennis en eigen weten mij volkomen duidelijk. Als ik vertrouw op mijn eigen weten, dan WEET ik de weg. Veilig bereiken we de uitgang. Inmiddels is het einde middag en de zon streelt mijn huid. Ik voel mij volkomen, compleet en gelukkig. Hoe simpel kan leven zijn?

Ik heb geleerd dat het leven zich niet laat controleren. Controle is gekoppeld aan angst. Die laatste is niet zo’n goede raadgever als je wilt ondernemen. Vandaag werd dat me nog maar weer eens onder de neus gewreven. Als zelfstandig ondernemer kost elke vrije dag, omzet en daarmee inkomen. Ik zat zo vlak na de vakantie niet te wachten op een onderbreking in mijn werkdagen. En aangezien de kosmos geen “niet” boodschappen begrijpt, kreeg ik deze dus wél. Ik besloot mijn controledrift vandaag maar te laten varen. Het resultaat: Een prachtige zakelijke lead en een onbetaalbaar geschenk in gastvrijheid, oprechte interesse. Het ongeplande bezoek aan het geboortedorp van mijn schoonvader leverde wederom het bewijs dat durven vertrouwen op je intuïtie en intenties renderen.

Astrid van Tongeren @ Urban Knowmads


Reactie


Reacties

  • Heinz-Willi Wyes

    Wat een schitterend verhaal! "Controle is gekoppeld aan angst", dit heb ik nog nooit zo gezien, wel al gevoeld, hoor, zonder het toe te laten. Wat bent u? Inspirator? En wat voor een! Hartelijk dank voor het delen van deze ervaring.

800 formules

Matchen

Passende selectie

Persoonlijk

Direct contact

Gratis